Σημείωση · 21/8/2026
Πότε ένα όνειρο παύει να είναι όνειρο και γίνεται εμμονή;
Υπάρχουν όνειρα που εμφανίζονται αθόρυβα στη ζωή μας. Στην αρχή είναι μόνο μια σκέψη, μια επιθυμία που επιστρέφει που και που, μέχρι που κάποια στιγμή γίνεται τόσο δυνατή, ώστε αρχίζουμε να τη βλέπουμε σαν τη μοναδική μας διέξοδο. Ίσως γιατί όλοι έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε πως υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που ζούμε. Κάτι που περιμένει λίγο πιο πέρα, αλλά πόσο μακριά μπορεί να μας οδηγήσει ένα όνειρο πριν πάψουμε να το κυνηγάμε και αρχίσει εκείνο να κυνηγά εμάς; Αυτό είναι ένα από τα ερωτήματα που με απασχόλησαν περισσότερο γράφοντας το Φινάλε.
Ο Λεωνίδας δεν ξεκινά την ιστορία έχοντας απλώς ένα όνειρο. Ξεκινά έχοντας ανάγκη από μια έξοδο.
Η καθημερινότητα του έχει μικρύνει. Η δουλειά στην καφετέρια γεμίζει τις ώρες του και μαζί με αυτές, προσπαθεί να γεμίσει και τη σιωπή που υπάρχει όταν μένει μόνος με τον εαυτό του.
Κάπου εκεί υπάρχει η σκηνοθεσία. Η κάμερα, η ταινία. Ένα όνειρο που, στην αρχή, μοιάζει να του δίνει ξανά έναν λόγο να προχωρήσει και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορούν να μας προσφέρουν τα όνειρα μας. Να μας κάνουν να σηκωθούμε από τη θέση που έχουμε μείνει για καιρό και να κοιτάξουμε λίγο πιο μακριά.
Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή. Εκείνη που χωρίζει το «θέλω να το πραγματοποιήσω» από το «πρέπει να το πραγματοποιήσω». Ο Λεωνίδας αρχίζει να βλέπει την ταινία του όχι απλώς σαν ένα έργο που θέλει να δημιουργήσει, αλλά σαν κάτι που πρέπει να αφήσει πίσω του. Πιστεύει πως κουβαλά αλήθεια και πως αυτή η αλήθεια μπορεί να αγγίξει τους ανθρώπους και όσο περισσότερο πλησιάζει στο τέλος, τόσο περισσότερο το όνειρο αποκτά βάρος.
Ίσως γιατί, κάποια στιγμή, δεν θέλουμε πια απλώς να πραγματοποιήσουμε αυτό που ονειρευτήκαμε. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι άξιζε που το ονειρευτήκαμε και τότε τα όρια αρχίζουν να θολώνουν. Η πραγματικότητα και η φαντασία μπλέκονται. Ο Λεωνίδας δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τι υπάρχει πραγματικά και τι δημιουργείται μέσα στο μυαλό του.
Ίσως τελικά η εμμονή να μην αρχίζει όταν θέλουμε κάτι υπερβολικά πολύ. Ίσως αρχίζει όταν δεν μπορούμε πλέον να φανταστούμε ποιοι είμαστε χωρίς αυτό και αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο.
Όχι το αν πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρα μας, αλλά το αν μπορούμε, κάποια στιγμή, να σταματήσουμε και να τα κοιτάξουμε από απόσταση. Να αναρωτηθούμε αν εξακολουθούν να είναι δικά μας ή αν έχουν γίνει κάτι που απλώς φοβόμαστε να αφήσουμε.
Γιατί ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο. Ίσως είναι να ξέρεις πότε πρέπει να το αφήσεις.